Anti-verwatering beschermingsmechanismen: Hoe wordt een ratchet in België geïmplementeerd?

Inmiddels is het duidelijk waarom een anti-verwatering beschermingsmechanisme cruciaal is voor het ophalen van financiering. De vraag blijft echter hoe je dit in België implementeert.

Hoewel ratchetclausules algemeen aanvaard zijn in België, moeten ze in overeenstemming zijn met de Belgische wetgeving, die enige flexibiliteit biedt maar tegelijkertijd specifieke vereisten heeft om transparantie en bescherming van aandeelhouders te garanderen.

In een fondsenwervingscontext worden de voorwaarden van ratchetclausules meestal opgenomen in de (inschrijvings- en) aandeelhoudersovereenkomst. Door de aard van een dergelijke overeenkomst worden ze ook goedgekeurd door alle aandeelhouders van de onderneming.

We zullen niet in detail ingaan op de juridische processen, maar de feitelijke implementatie onder Belgisch recht gebeurt meestal via de uitgifte door de onderneming van inschrijvingsrechten, meestal “anti-verwatering inschrijvingsrechten” genoemd.

Deze anti-verwatering inschrijvingsrechten worden gratis toegekend door de onderneming aan de investeerders die genieten van de ratchet en geven hen het recht om in te schrijven – voor een symbolisch bedrag – op een bepaald aantal aandelen bij het plaatsvinden van een downround. Daarom is het belangrijk om goed te definiëren wat een downround uitmaakt die het ratchetmechanisme in werking stelt, om bijvoorbeeld een uitgifte van aandelen in het kader van een aandelenoptieplan uit te sluiten.

Hoe dit “bepaald aantal aandelen” te berekenen, is waar het onderscheid wordt gemaakt tussen anti-verwateringsbescherming door middel van een full ratchet of een weighted average ratchet, en nog specifieker tussen een broad based weighted average ratchet en een narrow based weighted average ratchet.